Hoe kunnen drie kinderen overdag zomaar verdwijnen?

Dat vroegen hun ouders, de politie, media en de rest van de wereld zich ook af.

Op 26 januari 1966 gaat de 9 jarige Jane Beaumont, samen met haar zusje Arnna (7 jaar) en broertje Grant (4 jaar) op weg naar het strand van Glenelg, Australië. Ze worden nooit meer teruggevonden.

Wat is hen die dag overkomen?

Glenelg

De Australische kustplaatsje Glenelg ligt op zo’n twaalf kilometer afstand van de stad Adelaide. Een nostalgische tram brengt je in no time van het Adelaidse centrum naar het strand van zijn buitenwijk Glenelg. Eenmaal daar tref je een populaire badplaats met een ontspannen sfeer. Er is niets dat herinnert aan die vreselijke gebeurtenis uit het jaar 1966: het jaar waarin de Beaumont kinderen letterlijk spoorloos verdwenen. Daarmee werd de grootste onopgeloste zaak in de Australische geschiedenis geboren.

Naar het strand

Op een warme vakantiedag vetrekken de kinderen Jane, Arnna en Grant om tien uur ’s ochtends met de bus naar het strand, zo’n vijf minuten van hun huis. Hun moeder vraagt hen om twaalf uur weer terug te zijn. Jane is een verantwoordelijk meisje aan wie ze dat wel kan overlaten.

Zenuwachtig

Om drie uur ’s middags begint hun moeder tóch zenuwachtig te worden. De kinderen zijn nog niet thuis en dat is niets voor hen. Samen met haar man gaat ze zelf naar hen op zoek. Tevergeefs. Om half acht ’s avonds slaat ze alarm.

Zoektocht

De volgende dag begint de politie een grootscheepse zoektocht naar haar kinderen. Een zoektocht die met de weken alleen nog maar in kracht en omvang zal toenemen.

De politie komt erachter dat de kinderen die dag gezien zijn door minstens zeven mensen: vanaf het moment dat ze hun huis verlieten, op het strand, totdat ze vanaf daar weer naar huis hadden moeten vertrekken.

Vijf van deze mensen zien de kinderen met een man. Maar de laatste getuige, een postbode, ziet de kinderen weer zonder iemand. Feit is dat zowel de kinderen als de man na dit moment nooit meer zijn terug gezien.

Nederlandse paragnost wordt om hulp gevraagd 

Gedurende de jaren hebben de Australische autoriteiten veel aanwijzingen en tips ontvangen, maar niets leidde tot de oplossing. Er is zelfs een Nederlandse paragnost ingeschakeld: Gerard Croiset. Hij voorzag de lichamen van de kinderen onder een betonnen vloer van een opslagplaats. Australië zat in spanning, maar ook onder deze vloer werden de kinderen niet gevonden.

Vier verdachten

In deze verdwijningszaak zijn in totaal vier verdachten aangewezen, die qua uiterlijk min of meer leken op de man die door getuigen met de kinderen was gezien. Bewijs ontbrak echter om één van hen als schuldige aan te wijzen.

Kinderen van pedofiele vader vertellen in 2007 dat hij de dader was 

De meest recente ontwikkeling in deze mysterieuze zaak dateert uit 2007. Leden van een Australische familie claimen dat hun vader te maken heeft met de verdwijning van de Beaumont kinderen. Hij zou zich in de jaren 60 in pedofiele kringen begeven hebben. De leden beweren de Beaumont kinderen op de dag van hun verdwijning gezien te hebben in de achterbak van hun vaders auto. Ze laten weten hier pas zoveel jaren later mee naar buiten te komen, omdat ze zelf ook slachtoffer waren van misbruik en hierdoor getraumatiseerd.

Een inmiddels gepensioneerde politieambtenaar die destijds betrokken was bij de opsporing van de kinderen, heeft laten weten dat de beweringen geloofwaardig zijn. Daarna is het echter weer stil geworden rond de zaak. Het zoveelste dode eind? Want ondanks de enorme inspanningen en grootscheepse zoekacties door de jaren heen van honderden politiemensen, journalisten, vrijwilligers en de inzet van de Nederlandse paragnost, blijven de kinderen tot op de dag van vandaag onvindbaar.